٢٢ وَ لا تَنْكِحُوا ما نَكَحَ آباؤُكُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبيلًا
ترجمه:
٢٢- با زنانى كه پدران شما با آنها ازدواج كرده‌اند، هرگز ازدواج نكنيد! مگر آنچه در گذشته (پيش از نزول اين حكم) انجام شده است؛ زيرا اين كار، عملى زشت و تنفرآور و راه نادرستى است.
شأن نزول:
در زمان جاهليت معمول بود هر گاه كسى از دنيا مى‌رفت و همسر و فرزندانى از خود به يادگار مى‌گذاشت، در صورتى كه آن همسر، نامادرى فرزندان او بود، فرزندانش، نامادرى را همانند اموال او به ارث مى‌بردند، به اين ترتيب كه آنها حق داشتند با نامادرى خود ازدواج كنند و يا او را به ازدواج شخص ديگرى در آورند.
پس از اسلام، حادثه‌اى براى يكى از مسلمانان پيش آمد و آن اين كه: يكى از انصار به نام «ابو قيس» از دنيا رفت، فرزندش به نامادرى خود پيشنهاد ازدواج نمود، آن زن گفت: من تو را فرزند خود مى‌دانم و چنين كارى را شايسته نمى‌بينم. ولى با اين حال از پيغمبر صلى الله عليه و آله كسب تكليف مى‌كنم، سپس موضوع را خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد، و كسب تكليف نمود، آيه فوق نازل شد و از اين كار به شدت نهى كرد. «١»