٥١ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ أُوتُوا نَصيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى‌ مِنَ الَّذينَ آمَنُوا سَبيلاً
٥٢ أُولئِكَ الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصيراً
ترجمه:
٥١- آيا نديدى كسانى را كه بهره‌اى از كتاب (خدا) به آنان داده شده، (با اين حال،) به «جبت» و «طاغوت» (بت و بت‌پرستان) ايمان مى‌آورند، و درباره كافران مى‌گويند: «آنها، از كسانى كه ايمان آورده‌اند، هدايت يافته‌ترند»؟
٥٢- آنها كسانى هستند كه خداوند، ايشان را از رحمت خود، دور ساخته است؛ و هر كس را خدا از رحمتش دور سازد، ياورى براى او نخواهى يافت.
شأن نزول:
بسيارى از مفسران در شأن نزول آيات فوق، چنين گفته‌اند: بعد از حادثه «احد»، يكى از بزرگان يهود به نام «كعب بن اشرف» به اتفاق هفتاد نفر از يهوديان به سوى «مكّه» آمد، تا با مشركان «مكّه» بر ضد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله هم پيمان شوند، و پيمانى را كه با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله داشتند بشكنند.
«كعب» به منزل «ابو سفيان» وارد شد، «ابو سفيان» او را گرامى داشت و يهودِ همراه وى، در خانه‌هاى قريش به طور پراكنده ميهمان شدند.
يكى از اهل «مكّه» به «كعب» گفت: شما اهل كتابيد و محمّد نيز داراى