از اين بيان نيز روشن مى‌شود، مسلمانان تا زمانى يك «امت ممتاز» محسوب مى‌گردند كه دعوت به سوى نيكى‌ها و مبارزه با فساد را فراموش نكنند، و آن روز كه اين دو وظيفه فراموش شد، نه بهترين امتند و نه به سود جامعه بشريت خواهند بود.
ضمناً بايد توجه داشت مخاطب در اين آيه، عموم مسلمانان هستند، همان طور كه ساير خطابات قرآن چنين است، و اين كه: بعضى احتمال داده‌اند:
مخصوص مهاجران يا مسلمانان نخستين باشد، هيچگونه دليلى ندارد.
سپس اشاره مى‌كند: مذهبى به اين روشنى و قوانينى با اين عظمت منافعش براى هيچ كس قابل انكار نيست.
بنابراين «اگر اهل كتاب (يهود و نصارى) ايمان آورند به سود خودشان است، اما متأسفانه تنها اقليتى از آنها پشت پا به تعصب‌هاى جاهلانه زده‌اند و اسلام را با آغوش باز پذيرفته‌اند در حالى كه اكثريت آنها از تحت فرمان پروردگار خارج شده» «وَ لَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتابِ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَ أَكْثَرُهُمُ الْفاسِقُونَ».
و حتى بشاراتى كه درباره پيامبر در كتب آنها بوده نا ديده انگاشته و بر كفر و عصبيت خود همچنان باقى مانده‌اند.
***