و اما در مورد مجازات دوم كه به آن تهديد شده‌اند، مى‌فرمايد: «پيش از اين كه آنها را از رحمت خود دور سازيم، همان طور كه اصحاب سبت «١» را دور ساختيم» «أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَما لَعَنَّا أَصْحابَ السَّبْتِ».
در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه: اين دو تهديد چه تفاوتى با هم دارد كه با لفظ «أَو» به معنى «يا» عطف به يكديگر شده‌اند؟
بعضى از مفسران معتقدند: تهديد نخست، جنبه معنوى دارد و تهديد دوم، جنبه ظاهرى و مسخ جسمانى، به قرينه اين كه خداوند مى‌فرمايد: «همان طور كه اصحاب سبت را از رحمت خود دور ساختيم اينها را نيز از رحمت خود دور خواهيم ساخت» و مى‌دانيم اصحاب سبت (چنان كه به خواست خدا در سوره «اعراف» خواهد آمد) از نظر ظاهرى مسخ شدند.
بعضى ديگر معتقدند: اين لعن و دورى از رحمت خدا نيز جنبه معنوى خواهد داشت، با اين تفاوت كه:
تهديد اول، اشاره به انحراف، گمراهى و عقب گرد آنها است.
و تهديد دوم، به معنى نابودى و هلاكت (يكى از معانى لعن همان هلاكت است).
خلاصه اين كه: اهل كتاب با اصرار و پافشارى در مخالفت با حق، عقب گرد و سقوط مى‌كنند و يا نابود مى‌شوند.
سؤال ديگرى در اينجا پيش مى‌آيد و آن اين كه آيا اين تهديد درباره آنها عملى شد يا خير؟
شك نيست تهديد اول در مورد بسيارى از آنها و تهديد دوم درباره بعضى