١٩٦ لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ
١٩٧ مَتاعٌ قَليلٌ ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ
١٩٨ لكِنِ الَّذينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فيها نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْا بْرارِ
ترجمه:
١٩٦- رفت و آمد (پيروزمندانه) كافران در شهرها، تو را نفريبد!
١٩٧- اين متاع ناچيزى است؛ و سپس جايگاهشان دوزخ است، و چه بد جايگاهى است!
١٩٨- ولى كسانى كه (ايمان دارند، و) از پروردگارشان مى‌پرهيزند، براى آنها باغ‌هائى از بهشت است، كه از زير درختانش نهرها جارى است؛ هميشه در آن خواهند بود. اين، (نخستين) پذيرائى است كه از سوى خداوند به آنها مى‌رسد؛ و آنچه در نزد خداست، براى نيكان بهتر است!
شأن نزول:
بسيارى از مشركان «مكّه» تجارت پيشه بودند، و از اين راه ثروت قابل ملاحظه‌اى به دست آورده، در ناز و نعمت به سر مى‌بردند.
و نيز يهوديان «مدينه» در تجارت مهارت داشتند، و از سفرهاى تجارى خود غالباً با دست پر باز مى‌گشتند، در حالى كه مسلمانان در آن زمان به خاطر شرائط خاص زندگى و از جمله مسأله مهاجرت از «مكّه» به «مدينه» و محاصره