و از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود: حُسْنُ الْجِوارِ يَعْمُرُ الدِّيارِ وَ يَزِيْدُ فِى الأَعْمارِ: «نيكى كردن همسايگان به يكديگر، خانه‌ها را آباد و عمرها را طولانى مى‌كند». «١»
در جهان ماشينى كه همسايگان كوچك‌ترين خبرى از هم ندارند، و گاه مى‌شود دو همسايه حتى پس از گذشتن بيست سال نام يكديگر را نمى‌دانند، اين دستور بزرگ اسلامى درخشندگى خاصى دارد.
اسلام اهميت فوق‌العاده‌اى براى مسائل عاطفى و تعاون انسانى قائل شده در حالى كه در زندگى ماشينى عواطف روز به روز تحليل مى‌روند و جاى خود را به سنگدلى مى‌دهند.
٨- سپس قرآن درباره «كسانى كه با انسان دوستى و مصاحبت دارند، توصيه به نيكى مى‌كند» «وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ».
ولى بايد توجه داشت: «صاحِبِ بِالْجَنبِ» معنائى وسيع‌تر از دوست و رفيق دارد و در واقع هر كسى را كه به نوعى با انسان نشست و برخاست داشته باشد، در بر مى‌گيرد خواه دوست دائمى باشد يا يك دوست موقت، همانند كسى كه در اثناء سفر با انسان همنشين مى‌گردد.
و اگر مى‌بينيم در پاره‌اى از روايات «صاحِبِ بِالْجَنْبِ» به رفيق سفر (رَفِيْقُكَ فِى السَّفَرِ) «٢»
و يا كسى كه به اميد نفعى سراغ انسان مى‌آيد (الْمُنْقَطِعُ الَيْكَ يَرجُوْ نَفْعَكَ) «٣»
تفسير شده، منظور اختصاص به آنها نيست بلكه بيان