پاسخ به يك سؤال
آيه فوق، ضمناً به اين سؤال كه در ذهن بسيارى وجود دارد، پاسخ مى‌گويد كه چرا جمعى از ستمگران و افراد گنهكار و آلوده اين همه غرق نعمتند و مجازات نمى‌بينند؟
قرآن مى‌گويد: اينها افراد غير قابل اصلاحى هستند كه طبق سنت آفرينش و اصل آزادى اراده و اختيار به حال خود واگذار شده‌اند، تا به آخرين مرحله سقوط برسند و مستحق حداكثر مجازات شوند.
به علاوه، از بعضى از آيات قرآن، استفاده مى‌شود: خداوند گاهى به اين گونه افراد، نعمت فراوانى مى‌دهد و هنگامى كه غرق لذت پيروزى و سرور شدند ناگهان همه چيز را از آنان مى‌گيرد، تا حداكثر شكنجه را در همين زندگى دنيا ببينند؛ زيرا جدا شدن از چنين زندگى مرفهى، بسيار ناراحت كننده است، چنان كه مى‌خوانيم: فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ:
«هنگامى كه پندهائى را كه به آنها داده شده بود، فراموش كردند درهاى هر خيرى را به روى آنان گشوديم تا شاد شوند، ناگهان هر آنچه داده بوديم از آنها بازگرفتيم، لذا فوق العاده ناراحت و غمگين شدند». «١»
در حقيقت اين گونه اشخاص، به كسانى مى‌مانند كه از درختى، ظالمانه بالا مى‌روند، كه هر قدر بالاتر روند خوشحال‌تر مى‌شوند، تا آن هنگام كه بر فراز بلندترين شاخه درخت مى‌رسند، ناگهان طوفانى مى‌وزد و از آن بالا چنان سقوط مى‌كنند كه تمام استخوان‌هايشان در هم مى‌شكند.
***