گام بردارند، يعنى نه اندرزها تأثير كند، و نه جدا شدن در بستر و كم اعتنائى نفعى ببخشد و راهى جز «شدت عمل» باقى نماند، «آنها را تنبيه بدنى كنيد» «وَ اضْرِبُوهُنَّ».
در اينجا اجازه داده شده كه از طريق «تنبيه بدنى» آنها را به انجام وظائف خويش وادار كنند.
مسلّم است اگر مرحله اول و دوم مؤثر واقع شود، و زن به انجام وظيفه خود اقدام كند، مرد حق ندارد بهانه‌گيرى كرده، در صدد آزار وى بر آيد، لذا به دنبال اين جمله مى‌فرمايد: «اگر آنها اطاعت كنند، راهى براى تعدى به آنها نجوئيد» «فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبيلًا».
و اگر گفته شود: نظير اين طغيان، سركشى و تجاوز در مردان نيز ممكن است پديد آيد، آيا مردان نيز مشمول چنين مجازات‌هائى خواهند شد؟
در پاسخ مى‌گوئيم: آرى، مردان هم درست همانند زنان در صورت تخلف از وظائف مجازات مى‌گردند، حتى مجازات بدنى، منتها چون اين كار غالباً از عهده زنان خارج است، حاكم شرع موظف است مردان متخلف را از طرق مختلف و حتى از طريق تعزير (مجازات بدنى) به وظائف خود آشنا سازد.
داستان مردى كه به همسر خود اجحاف كرده بود و به هيچ قيمت حاضر به تسليم در برابر حق نبود، و على عليه السلام او را با شدت عمل و حتى با تهديد به شمشير وادار به تسليم كرد معروف است. «١»
و در پايان مجدداً به مردان هشدار مى‌دهد: از موقعيت سرپرستى خود در خانواده سوء استفاده نكنند و به قدرت خدا كه بالاتر از همه قدرت‌ها است بينديشند «زيرا خداوند بلند مرتبه و بزرگ است» «إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيّاً كَبيراً».