چنين به نظر مى‌رسد بعد از پايان جنگ احد، دشمنان اسلام با يك سلسله تبليغات مسموم كننده در لباس نصيحت و دلسوزى تخم تفرقه در ميان مسلمانان مى‌پاشيدند، و با استفاده از وضع نا مساعد روانى عده‌اى از مسلمانان تلاش مى‌كردند، آنها را نسبت به اسلام بدبين كنند.
شايد يهود و مسيحيان نيز در اين قسمت با منافقان همكارى داشتند، همان طور كه در ميدان احد نيز با دامن زدن به شايعه بى اساس كشته شدن پيغمبر صلى الله عليه و آله، براى تضعيف روحيه مسلمانان كوشش مى‌كردند.
آيه نخست به مسلمانان اخطار مى‌كند و از پيروى آنها بر حذر مى‌دارد، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر از كسانى كه كافر شده‌اند اطاعت كنيد شما را به گذشته‌هايتان باز مى‌گردانند و سرانجام زيانكار خواهيد شد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا الَّذينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلى‌ أَعْقابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ».
پس از پيمودن راه پر افتخار تكامل معنوى و مادى در پرتو تعليمات اسلام، به نقطه اول كه نقطه كفر و فساد بود سقوط مى‌كنيد و در اين موقع بزرگ‌ترين زيانكارى دامنگير شما خواهد شد.
چه زيانى از اين بالاتر كه انسان اسلام را با كفر، و سعادت را با شقاوت و حقيقت را با باطل معاوضه كند.
***
پس از آن، در آيه بعد تأكيد مى‌كند كه شما بالاترين پشتيبان و بهترين ياور را داريد، مى‌فرمايد: «خدا پشتيبان و سرپرست شما است و او بهترين ياوران است» «بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرينَ».
ياورى است كه هرگز مغلوب نمى‌شود و هيچ قدرتى با قدرت او برابرى ندارد در حالى كه ياوران ديگر ممكن است گرفتار شكست و نابودى شوند.
***