را فراموش نكرد، و جز در موارد ضرورت از راه‌هاى مسالمت‌آميز وارد شد، نبايد انجام اين وظيفه را مساوى با خشونت گرفت.
ولى متأسفانه بعضى افراد به هنگام انجام اين وظيفه، در غير مورد ضرورت، از راه خشونت آميز وارد مى‌شوند، و گاهى متوسل به الفاظ زشت و زننده مى‌گردند، لذا مى‌بينيم اين نوع امر به معروف‌ها نه تنها اثر خوبى از خود نمى‌گذارد، كه گاهى نتيجه معكوس هم مى‌دهد، در حالى كه روش پيامبر صلى الله عليه و آله و سيره ائمه هدى عليهم السلام نشان مى‌دهد: آنها به هنگام اجراى اين دو وظيفه، آنها را با نهايت لطف و محبت مى‌آميختند، و به همين دليل، سرسخت‌ترين افراد به زودى در برابر آنها تسليم مى‌شدند.
در تفسير «المنار» در ذيل آيه چنين مى‌خوانيم: جوانى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، عرض كرد: اى پيامبر خدا! آيا به من اجازه مى‌دهى زنا كنم؟!
با گفتن اين سخن فرياد مردم بلند شد و از گوشه و كنار به او اعتراض كردند.
ولى پيامبر با خونسردى و ملايمت فرمود: نزديك بيا!
جوان نزديك آمد، و در برابر پيامبر نشست.
حضرت با محبت از او پرسيد: آيا دوست دارى با مادر تو چنين كنند؟!
گفت: نه، فدايت شوم!
فرمود: همين طور مردم راضى نيستند با مادرانشان چنين شود.
آيا دوست دارى با دختر تو چنين كنند؟
گفت: نه، فدايت شوم.
فرمود: همين طور مردم درباره دخترانشان راضى نيستند.
بگو ببينم، آيا براى خواهرت مى‌پسندى؟!
جوان مجدداً انكار كرد (و از سؤال خود به كلى پشيمان شد).