***
٣ وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى‌ فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى‌ وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَواحِدَةً أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ ذلِكَ أَدْنى‌ أَلَّا تَعُولُوا
ترجمه:
٣- و اگر مى‌ترسيد كه (به هنگام ازدواج با دختران يتيم،) عدالت را رعايت نكنيد، (از ازدواج با آنان، چشم‌پوشى كنيد و) با زنان پاك (ديگر) ازدواج نمائيد، دو يا سه يا چهار همسر؛ و اگر مى‌ترسيد عدالت را رعايت نكنيد، يك همسر بگيريد، و يا از زنانى كه مالك آنهائيد استفاده كنيد. اين كار، از ظلم و ستم بهتر جلوگيرى مى‌كند.
شأن نزول:
براى اين آيه، شأن نزول خاصى نقل شده و آن اين كه: قبل از اسلام، معمول بود بسيارى از مردم حجاز، دختران يتيم را به عنوان تكفّل و سرپرستى به خانه خود مى‌بردند، و بعد با آنها ازدواج كرده، اموال آنها را هم تملك مى‌كردند، و چون همه كار، دست آنها بود، حتى مهريه آنها را كمتر از معمول قرار مى‌دادند، و هنگامى كه كمترين ناراحتى از آنها پيدا مى‌كردند، به آسانى آنها را رها مى‌ساختند و حاضر نبودند حتى به شكل يك همسر معمولى با آنها رفتار نمايند. «١»
آيه فوق در اين زمينه نازل شد و به سرپرستان ايتام دستور داد در صورتى با دختران يتيم ازدواج كنند، كه عدالت را به طور كامل درباره آنها رعايت نمايند، و