الرضا عليه السلام نقل شده است.
و بنابراين، به دست آوردن گناهان كبيره و شناخت آنها با توجه به ضابطه فوق كار آسانى است، و اگر ملاحظه مى‌كنيم، در پاره‌اى از روايات تعداد كبائر، هفت، «١» و در بعضى بيست و در بعضى هفتاد، «٢» ذكر شده منافات با آنچه در بالا گفته شد ندارد؛ زيرا در حقيقت بعضى از اين روايات به گناهان كبيره درجه اول، بعضى به گناهان كبيره درجه دوم و بعضى به همه گناهان كبيره اشاره مى‌كند.
***
نكته‌ها:
١- تشويق به صغائر؟
ممكن است گفته شود: اين آيه، مردم را به گناهان صغيره تشويق مى‌نمايد و مى‌گويد: با ترك گناهان كبيره، ارتكاب گناهان كوچك مانعى ندارد!
پاسخ:
از تعبيرى كه در آيه ذكر شده، پاسخ اين ايراد روشن مى‌شود؛ زيرا قرآن مى‌گويد: نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ: «گناهان كوچك شما را مى‌پوشانيم».
يعنى پرهيز از گناهان بزرگ خصوصاً با فراهم بودن زمينه‌هاى آنها، يك نوع حالت «تقواى روحانى» در انسان ايجاد مى‌كند كه مى‌تواند آثار گناهان كوچك را از وجود او بشويد و در حقيقت آيه فوق، همانند آيه انَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَيِّئاتِ: «حسنات، سيئات را از بين مى‌برند» «٣» مى‌باشد.
و در واقع اشاره به يكى از آثار واقعى اعمال نيك است و اين درست به اين