زن و مرد مشتركاً آن را به عهده بگيرند، مفهومى ندارد، در نتيجه مرد يا زن يكى بايد «رئيس» خانواده، و ديگرى «معاون» و تحت نظارت او باشد، قرآن در اينجا تصريح مى‌كند كه: مقام سرپرستى بايد به مرد داده شود، مى‌فرمايد: «مردان سرپرست و نگهبان زنان هستند» «الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ».
البته مقصود از اين تعبير، استبداد، اجحاف و تعدى نيست، بلكه منظور رهبرى واحد منظم، با توجه به مسئوليت‌ها و مشورت‌هاى لازم است.
اين مسأله در دنياى امروز بيش از هر زمان، روشن است كه اگر هيئتى (حتى يك هيئت دو نفرى) مأمور انجام كارى شود، حتماً بايد يكى از آن دو، «رئيس» و ديگرى «معاون يا عضو» باشد، و گر نه هرج و مرج در كار آنها پيدا مى‌شود- سرپرستى مرد در خانواده نيز از همين قبيل است-.
و اين موقعيت به خاطر وجود خصوصياتى در مرد است، مانند ترجيح قدرت تفكر او بر نيروى عاطفه و احساسات، (به عكس زن كه از نيروى سرشار عواطف بيشترى بهره‌مند است).
و ديگرى داشتن بنيه و نيروى جسمى بيشتر كه با اوّلى بتواند بينديشد و نقشه طرح كند و با دومى بتواند از حريم خانواده خود دفاع نمايد.
به علاوه، تعهد او در برابر زن و فرزندان نسبت به پرداختن هزينه‌هاى زندگى، و پرداخت مهر و تأمين زندگى آبرومندانه همسر و فرزند، اين حق را به او مى‌دهد كه وظيفه سرپرستى به عهده او باشد.
البته ممكن است زنانى در جهات فوق بر شوهران خود، امتياز داشته باشند، ولى كراراً گفته‌ايم: قوانين به تك تك افراد و نفرات نظر ندارد، بلكه نوع و كلى را در نظر مى‌گيرد، و شكى نيست كه از نظر كلى، مردان نسبت به زنان براى اين كار آمادگى بيشترى دارند، اگر چه زنان نيز وظائفى مى‌توانند به عهده بگيرند كه