١١٦ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ
١١٧ مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ في‌ هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ ريحٍ فيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
ترجمه:
١١٦- كسانى كه كافر شدند، هرگز نمى‌توانند در پناه اموال و فرزندانشان، از مجازات خدا در امان بمانند! آنها اصحاب دوزخند؛ و جاودانه در آن خواهند ماند.
١١٧- آنچه آنها در اين زندگى پست دنيوى انفاق مى‌كنند، همانند باد سوزانى است كه به زراعت قومى كه بر خود ستم كرده (و در غير محل و وقت مناسب، كشت نموده‌اند)، بوزد و آن را نابود سازد. خدا به آنها ستم نكرده؛ بلكه آنها، خودشان به خويشتن ستم مى‌كنند.
تفسير:
ثروت و فرزند
نقطه مقابل افراد با ايمان و حق‌جو كه وصف آنها در آيه قبل آمد، افراد بى‌ايمان و ستم‌گرى هستند كه در اين دو آيه توصيف شده‌اند:
نخست مى‌فرمايد: «آنها كه راه كفر را پيش گرفتند هرگز نمى‌توانند در پناه ثروت و فرزندان متعدد خويش از مجازات خدا در امان بمانند» «إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا