تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٦

٤٩ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لايُظْلَمُونَ فَتيلًا
٥٠ انْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ كَفى‌ بِهِ إِثْماً مُبيناً
ترجمه:
٤٩- آيا نديدى كسانى را كه خودستائى مى‌كنند؟! (اين خودستائى‌ها، بى ارزش است؛) بلكه خدا هر كس را بخواهد، ستايش مى‌كند؛ و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.
٥٠- ببين چگونه بر خدا دروغ مى‌بندند! و همين گناه آشكار (براى مجازات آنان) كافى است.
شأن نزول:
در بسيارى از تفاسير اسلامى در ذيل آيه چنين نقل شده: يهود و نصارى براى خود امتيازاتى قائل بودند و همان طور كه در آيات قرآن نقل شده:
گاهى مى‌گفتند: «ما فرزندان خدائيم». «١»
و گاهى مى‌گفتند: «بهشت مخصوص ما است و غير از ما، در آن راهى ندارد» «٢» آيات فوق نازل شد و به اين پندارهاى باطل پاسخ گفت. «٣»