تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩
١٤٦ وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثيرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ في سَبيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ
١٤٧ وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا في أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ
١٤٨ فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ الآْخِرَةِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ
ترجمه:
١٤٦- چه بسيار پيامبرانى كه مردان الهى فراوانى به همراه آنان جنگ كردند! آنها هيچ گاه در برابر آنچه در راه خدا به آنان مىرسيد، سست و ناتوان نشدند، (و تن به تسليم ندادند)؛ و خداوند استقامت كنندگان را دوست دارد.
١٤٧- سخنشان تنها اين بود كه: «پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و از تندروىهاى ما در كارها، چشمپوشى كن! قدمهاى ما را استوار بدار! و ما را بر جمعيت كافران، پيروز گردان»!
١٤٨- از اين رو خداوند پاداش اين جهان، و پاداش نيك آن جهان را به آنها داد؛ و خداوند نيكوكاران را دوست مىدارد.
تفسير:
مجاهدان پيشين
به دنبال حوادث «احد»، آيه فوق با يادآورى شجاعت، ايمان و استقامت