نمى‌تواند جزء دستورات آسمانى انبياء باشد.
***
در آيه بعد، خداوند پيامبر خود را دلدارى مى‌دهد كه: «اگر اين جمعيت سخنان تو را نپذيرند نگران نباش، زيرا اين موضوع سابقه بسيار دارد، پيامبرانى پيش از تو آمدند و آنها را تكذيب كردند» «فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ».
«در حالى كه آن پيامبران هم نشانه‌هاى روشن و معجزات آشكار با خود داشتند» «جاؤُ بِالْبَيِّناتِ».
«و هم كتب محكم و عالى» «وَ الزُّبُرِ».
«و هم كتاب‌هاى روشنى‌بخش» «وَ الْكِتابِ الْمُنيرِ».
بايد توجه داشت: «زبر» جمع «زبور» به معنى كتابى است كه با استحكام نوشته شده است؛ زيرا اين ماده در اصل به معناى نوشتن است، اما نه هر گونه نوشتن، بلكه نوشتنى كه با استحكام توأم باشد.
و اما تفاوت «الزُّبُر» و «الْكِتابِ الْمُنِيْر» با اين كه هر دو از جنس كتاب مى‌باشد ممكن است از اين جهت باشد كه اولى اشاره به كتب پيامبران قبل از موسى عليه السلام است، و دومى به تورات و انجيل؛ زيرا قرآن در سوره «مائده» آيات ٤٤ و ٤٦ از آنها به عنوان «نور» ياد كرده است: إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فيها هُدىً وَ نُورٌ: «ما تورات را نازل كرديم، در حالى كه در آن، هدايت و نور بود».
وَ آتَيْناهُ الإِنْجيلَ فيهِ هُدىً وَ نُورٌ: «و انجيل را به او داديم كه در آن هدايت و نور بود».
بعضى از مفسران احتمال داده‌اند: «زبور»، تنها به آن قسمت از كتب آسمانى گفته مى‌شود كه محتوى پند، اندرز و نصيحت است (همان طور كه زبورِ منسوب