«اگر در اين موقع در آنها رشد كافى براى اداره اموال خود يافتيد، ثروت آنها را به آنها بازگردانيد» «فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ».
سپس بار ديگر به سرپرستان تأكيد مى‌كند: «به هيچ عنوانى اموال يتيمان را حيف و ميل نكنيد، و پيش از آن كه بزرگ شوند سرمايه آنها را از بين نبريد» «وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا».
و ديگر اين كه: سرپرستان ايتام اگر متمكن و ثروتمندند نبايد به هيچ عنوانى از اموال ايتام استفاده كنند و اگر فقير و نادار باشند، تنها مى‌توانند (در برابر زحماتى كه به خاطر حفظ اموال يتيم متحمل مى‌شوند) با رعايت عدالت و انصاف، حق الزحمه خود را از اموال آنها بردارند، لذا مى‌فرمايد: «هر كس كه بى‌نياز است از برداشت حق الزحمه خوددارى كند و آن كس كه نيازمند است به طور شايسته از آن بخورد» «وَ مَنْ كانَ غَنِيّاً فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ».
در اين زمينه، رواياتى نيز وارد شده و مضمون آيه را چنان كه گفته شد، توضيح داده است، از جمله در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:
فَذلِكَ رَجُلٌ يَحْبِسُ نَفْسَهُ عَنِ الْمَعِيْشَةِ فَلا بَأْسَ أَنْ يَأْكُلَ بِالْمَعْرُوفِ اذا كانَ يُصْلِحُ لَهُمْ فَانْ كانَ الْمالُ قَلِيْلًا فَلا يَأْكُلْ مِنْهُ شَيْئاً:
«منظور كسى است كه سرپرستى مال يتيم، او را از رسيدگى به زندگى خويش باز داشته، در اين صورت مى‌تواند به اندازه مناسب و شايسته از مال يتيم استفاده كند، و اين در صورتى است كه به صلاح يتيم باشد، اما اگر ثروت يتيم كم باشد (و طبعاً سرپرستى آن، نيز وقت زيادى را اشغال نمى‌كند) در اين صورت چيزى از مال يتيم برندارد». «١»