روشن است: فراموشكارى نتيجه سهل‌انگارى و وسوسه‌هاى شيطانى است، و تنها كسانى گرفتار آن مى‌شوند كه خود را تسليم او كنند، و به اصطلاح با وسواس خناس همكارى نزديك نمايند!
ولى مردان بيدار و با ايمان كاملًا مراقبند كه هر گاه خطائى از آنها سرزد در نخستين فرصت، آثار آن را با آب توبه و استغفار از دل و جان خود بشويند و دريچه‌هاى قلب خود را به روى شيطان و لشكر او ببندند كه آنها از درهاى بسته قلب وارد نمى‌شوند؟.
***
در آخرين آيه، پاداش پرهيزگارانى كه صفات آنها در دو آيه گذشته آمده، توضيح داده شده است، مى‌فرمايد: «آنها پاداششان آمرزش پرودگار و بهشت‌هائى است كه از زير درختانش نهرها جارى است، جاودانه در آن مى‌مانند» «أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فيها».
آرى، پاداش آنها آمرزش پروردگار و بهشتى است كه نهرها از زير درختان آن جارى است (و لحظه‌اى آب از آنها قطع نمى‌شود) بهشتى كه به طور جاودان در آن خواهند بود.
در حقيقت در اينجا نخست اشاره به مواهب معنوى و «مغفرت» و شستشوى دل و جان و تكامل روحانى شده، سپس اشاره به مواهب مادى نموده، و در پايان مى‌گويد: «چه پاداش نيكى است براى آنها كه اهل عمل هستند» «وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلينَ».
نه افراد واداده و تنبل كه هميشه از تعهدات و مسئوليت‌هاى خويش مى‌گريزند.