ج- مقام ابراهيم (فِيهِ آياتٌ بِيِّناتٌ، مَقامُ ابْراهِيمَ)
در اين خانه نشانه‌هاى روشنى از خدا پرستى و توحيد و معنويت به چشم مى‌خورد، و دوام و بقاى آن در طول تاريخ در برابر دشمنان نيرومندى كه قصد نابود ساختن آن را داشتند يكى از اين نشانه‌ها است.
آثارى كه از پيامبر بزرگى همچون ابراهيم عليه السلام در كنار آن باقى مانده، مانند زمزم، صفا، مروه، ركن، «١» حطيم، «٢» حجر الاسود، حجر اسماعيل «٣»
كه هر كدام تاريخ مجسمى از قرون و اعصار گذشته، و روشنگر خاطره‌هاى عظيم و جاويدان مى‌باشد، از ديگر نشانه‌ها است.
از ميان اين نشانه‌هاى روشن، مقام ابراهيم عليه السلام به خصوص ذكر شده؛ زيرا محلى است كه ابراهيم عليه السلام در آن ايستاد، به خاطر بناى كعبه، و يا به خاطر انجام مراسم حج و يا براى دعوت عمومى مردم براى انجام اين مراسم بزرگ.
و در هر حال از مهمترين آيات مزبور است و خاطرات بى‌نظيرى از فداكارى‌ها، اخلاص‌ها، و اجتماع‌ها را زنده مى‌كند.
در اين كه: منظور از «مقام ابراهيم»، خصوص آن نقطه‌اى مى‌باشد كه هم اكنون سنگ مخصوصى در آن قرار دارد و اثر پاى ابراهيم عليه السلام بر آن نمايان است، يا منظور از آن تمام «حرم مكّه» و يا «تمام مواقف حج» است، در ميان مفسران گفتگو است ولى در روايتى كه از امام صادق عليه السلام در كتاب «كافى» نقل شده «٤» اشاره به همان احتمال اول شده است.