اگر وساطت، دعا، استغفار و شفاعت خواستن از پيامبر صلى الله عليه و آله شرك بود، چگونه ممكن بود قرآن چنين دستورى را به گنهكاران بدهد!
منتها افراد خطاكار بايد نخست خود توبه كنند و از راه خطا برگردند، سپس براى قبول توبه خود از استغفار پيامبر صلى الله عليه و آله نيز استفاده نمايند.
بديهى است: پيامبر صلى الله عليه و آله آمرزنده گناه نيست، او تنها مى‌تواند از خدا طلب آمرزش كند، و اين آيه پاسخ دندان شكنى است به آنها كه اين گونه وساطت را انكار مى‌كنند (دقت كنيد).
جالب توجه اين كه: قرآن نمى‌گويد: تو براى آنها استغفار كن بلكه مى‌گويد:
«رسول» براى آنها استغفار كند، اين تعبير گويا اشاره به آن است كه پيامبر صلى الله عليه و آله از مقام و موقعيتش استفاده كند و براى خطاكارانِ توبه كننده، استغفار نمايد.
اين معنى (تأثير استغفار پيامبر صلى الله عليه و آله براى مؤمنان) در آيات ديگرى از قرآن نيز آمده است مانند: آيه ١٩ سوره «محمّد» و آيه ٥ سوره «منافقون» و آيه ١١٤ سوره «توبه» كه درباره استغفار ابراهيم نسبت به پدرش (عمويش) اشاره مى‌كند، و آيات ديگرى كه نهى از استغفار براى مشركان مى‌كند و مفهومش اين است كه استغفار براى مؤمنان بى‌مانع است.
و نيز از بعضى از آيات استفاده مى‌شود: فرشتگان براى جمعى از مؤمنان خطاكار در پيشگاه خداوند استغفار مى‌كنند. «١»
خلاصه اين كه: آيات زيادى از قرآن مجيد حكايت از اين معنى مى‌كند كه:
پيامبران يا فرشتگان و يا مؤمنان پاكدل مى‌توانند براى بعضى از خطاكاران استغفار كنند، و استغفار آنها در پيشگاه خدا اثر دارد.
اين خود يكى از معانى شفاعت كردن پيامبر و يا فرشتگان و يا مؤمنان پاكدل