٢٩ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ تِجارَةً عَنْ تَراضٍ مِنْكُمْ وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رَحيماً
٣٠ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ عُدْواناً وَ ظُلْماً فَسَوْفَ نُصْليهِ ناراً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسيراً
ترجمه:
٢٩- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اموال يكديگر را به باطل (و از طرق نامشروع) نخوريد؛ مگر اين كه تجارتى با رضايت شما انجام گيرد. و خودكشى نكنيد! خداوند نسبت به شما مهربان است.
٣٠- و هر كس اين عمل را از روى تجاوز و ستم انجام دهد، به زودى او را در آتشى وارد خواهيم ساخت؛ و اين كار براى خدا آسان است.
تفسير:
بستگى سلامت اجتماع، به سلامت اقتصاد
اين آيه در واقع زير بناى قوانين اسلامى در مسائل مربوط به «معاملات و مبادلات مالى» را تشكيل مى‌دهد، و به همين دليل، فقهاى اسلام در تمام ابواب معاملات به آن استدلال مى‌كنند.
آيه به افراد با ايمان خطاب كرده، مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اموال يكديگر را از طرق نابه جا و غلط و باطل نخوريد!» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ».