١٢١ وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ وَ اللَّهُ سَميعٌ عَليمٌ
١٢٢ إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
ترجمه:
١٢١- و (به ياد آور) زمانى را كه صبحگاهان، از ميان خانواده خود، جهت انتخاب اردوگاه جنگ براى مؤمنان، بيرون رفتى! و خداوند شنوا و دانا است.
١٢٢- (و به ياد آور) زمانى را كه دو طايفه از شما تصميم گرفتند سستى نشان دهند (و از بين راه باز گردند)؛ و خداوند پشتيبان آنها بود؛ و افراد با ايمان، بايد بر خدا توكل كنند!.
تفسير:
آغاز نبرد احد
از اينجا آياتى شروع مى‌شود كه درباره يك حادثه مهم و پر دامنه اسلامى يعنى جنگ «احد» نازل شده است؛ زيرا از قرائنى كه در آيات فوق وجود دارد استفاده مى‌شود اين دو آيه، بعد از جنگ احد نازل شده و اشاره به گوشه‌اى از جريانات اين جنگ وحشتناك مى‌كند و بيشتر مفسران نيز بر همين عقيده‌اند.
در آغاز اشاره به بيرون آمدن پيامبر صلى الله عليه و آله از «مدينه» براى انتخاب لشكرگاه در دامنه كوه «احد» كرده، مى‌فرمايد: «اى پيامبر! به خاطر بياور آن روز را كه