تفسير:
بيگانگان را محرم اسرار خود نسازيد
اين آيه به دنبال آياتى كه مناسبات مسلمانان با كفار را بيان كرد، به يكى از مسائل حساس اشاره كرده و ضمن تشبيه لطيفى به مؤمنان هشدار مى‌دهد، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! غير از هم مسلكان خود، دوست و هم رازى انتخاب نكنيد، و بيگانگان را از اسرار و رازهاى درونى خود با خبر نسازيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا».
«بِطانَة» در لغت، به معنى لباس زيرين است، و مقابل آن «ظهارة» به معنى لباس روئين مى‌باشد. و در اينجا كنايه از «محرم اسرار» است.
و «خَبال» در اصل، به معنى از بين رفتن چيزى است، غالباً به زيان‌هائى كه در عقل انسان اثر مى‌گذارد، گفته مى‌شود.
يعنى كفار شايستگى دوستى شما را ندارند، و نبايد آنان دوست و محرم اسرار شما باشند. كفار در رساندن شر و فساد نسبت به مسلمانان كوتاهى نمى‌كنند.
هرگز سوابق دوستى و رفاقت آنها با شما مانع از آن نيست كه به خاطر جدائى در مذهب و مسلك، آرزوى زحمت و زيان شما را در دل خود نپرورانند، بلكه «پيوسته علاقه آنها اين است كه شما در رنج و زحمت باشيد» «وَدُّوا ما عَنِتُّمْ».
آنها براى اين كه شما از مكنونات ضميرشان آگاه نشويد، و رازشان فاش نگردد، معمولًا در سخنان و رفتار خود مراقبت مى‌كنند، و با احتياط و دقت حرف مى‌زنند.
ولى با وجود اين، «آثار عداوت و دشمنى از لابلاى سخنان آنها آشكار