كشت نموده‌اند)- و آن را نابود سازد» «مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ في‌ هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ ريحٍ فيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ».
«صِرّ» و «اصرار» از يك ريشه هستند و به معنى بستن چيزى توأم با شدت مى‌آيد و در اينجا به معنى شدتى است كه در باد باشد، خواه به شكل يك باد سوزان، و يا سرد و خشك كننده.
قرآن انفاق كردن كفار را به باد شديد و سوزان و يا فوق العاده سرد و خشك كننده‌اى تشبيه نموده كه به كشت و زرعى بوزد و آن را خشك كند، البته طبع باد و نسيم، احيا كننده است، نسيم بهاران شكوفه‌هاى را نوازش مى‌دهد و غنچه‌ها را باز مى‌كند، روح در كالبد درختان مى‌دمد، و آنها را بارور مى‌سازد.
انفاق نيز اگر از سرچشمه اخلاص و ايمان به وجود آيد بسيار مفيد و سودبخش است، هم مشكلات اجتماعى را حل مى‌كند، و هم اثر اخلاقى عميقى در نهاد احسان كننده باقى مى‌گذارد و ملكات و فضائل اخلاقى را در قلب او بارور مى‌سازد.
اما اگر باد و نسيم ملايم و احيا كننده تبديل به طوفان مرگ‌بار و سوزنده و يا فوق العاده سرد گرديد به هر گل و گياهى كه بوزد آن را مى‌سوزاند و خشك مى‌كند.
افراد بى‌ايمان و آلوده نيز چون انگيزه صحيحى در انفاق خود ندارند روح خودنمائى و رياكارى همچون باد سوزان و خشك كننده‌اى بر مزرعه انفاق آنها مى‌وزد و آن را بى اثر مى‌سازد.
اين گونه انفاق‌ها نه از نظر اجتماعى مشكلى را حل مى‌كند (چون غالباً در غير مورد مصرف مى‌شود) و نه نتيجه اخلاقى براى انفاق‌كننده خواهد داشت.
جالب توجه اين كه قرآن در آيه بالا مى‌گويد: «حَرْثَ قَومٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ»