تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٣

نتيجه اعمال نيك خود را خواهند ديد و هرگز از خدا، ناسپاسى نمى‌بينند!.
به كار بردن كلمه «كفر» در اينجا در برابر «شكر» است؛ زيرا شكر در اصل به معنى اعتراف به نعمت است و كفر و كفران به معنى انكار آن است يعنى خداوند هيچ گاه اعمال نيك آنها را ناديده نخواهد گرفت.
با اين كه خداوند به همه چيز آگاهى دارد، در پايان آيه فرموده است:
«خداوند از پرهيزكاران آگاه است» «وَ اللَّهُ عَليمٌ بِالْمُتَّقينَ».
گويا اين تعبير اشاره به آن است كه افراد پرهيزگار با اين كه غالباً در اقليت هستند، و مخصوصاً در ميان يهوديان معاصر پيامبر صلى الله عليه و آله، اقليت ضعيفى را تشكيل مى‌دادند- و طبعاً بايد چنين افراد قليلى به چشم نيايند- اما از ديده تيزبين علم و دانش بى پايان پروردگار هرگز مخفى نمى‌مانند، و خداوند از آنها آگاه است، و اعمال نيك آنها، كم باشد يا زياد، هرگز ضايع نمى‌شود.
***