«و در كارهاى نيك بر يكديگر سبقت مى‌گيرند» «وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ».
و بالاخره «آنها از افراد صالح و با ايمان هستند» «وَ أُولئِكَ مِنَ الصَّالِحينَ».
و به اين ترتيب، قرآن از اين كه نژاد يهود را به كلى محكوم كند، و يا خون آنها را كثيف بشمرد، خوددارى كرده، و تنها روى اعمال آنها انگشت مى‌گذارد، و با تجليل و احترام از افرادى كه به اكثريت فاسد نپيوستند و در برابر ايمان و حق تسليم شدند به نيكى ياد مى‌كند، و اين روش اسلام است كه در هيچ مورد مبارزه او، رنگ نژادى و قبيله‌اى ندارد، و تنها بر محور عقائد و اعمال و رفتار افراد دور مى‌زند.
ضمناً از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود كه ستايش‌شدگان در اين آيات منحصر به «عبداللَّه بن سلام» و همراهان او از قوم يهود نبودند، بلكه چهل تن از مسيحيان نجران و ٣٢ تن از مردم مسيحى حبشه، و ٨ تن از مردم روم كه تا آن روز اسلام را پذيرفته بودند، مشمول اين آيه مى‌باشند «١» و تعبير اهل كتاب كه تعبير وسيعى است نيز گواه بر اين مطلب است.
***
در آخرين آيه مورد بحث، كه در حقيقت مكمل آيات قبل است، به عاقبت افراد صالح و با ايمان اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اين دسته از اهل كتاب در برابر اعمال نيكى كه انجام مى‌دهند، هرگز كفران نخواهد شد و پاداش شايسته خواهند داشت» «وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ».
يعنى هر چند در گذشته مرتكب خلاف‌هائى شده باشند اكنون كه در روش خود تجديد نظر به عمل آورده و در صف متقين و پرهيزگاران قرار گرفته‌اند،