١١٠ كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتابِ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَ أَكْثَرُهُمُ الْفاسِقُونَ
ترجمه:
١١٠- شما بهترين امتى بوديد كه به سود انسان‌ها آفريده شده‌ايد؛ (چه اين كه) امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و به خدا ايمان داريد، و اگر اهل كتاب (به چنين برنامه و آئين درخشانى) ايمان آورند، براى آنها بهتر است! (ولى تنها) عده كمى از آنها با ايمانند؛ و بيشتر آنها فاسقند.
تفسير:
باز هم دعوت به حق و مبارزه با فساد
در اين آيه بار ديگر مسأله امر به معروف و نهى از منكر و ايمان به خدا مطرح شده است، و همان طور كه در تفسير آيه ١٠٤ گفته شد، اين آيه امر به معروف و نهى از منكر را به عنوان يك وظيفه عمومى و همگانى ذكر مى‌كند.
در حالى كه آيه گذشته يك مرحله خاص از آن را به عنوان يك وظيفه خصوصى و واجب كفائى بيان كرده است، كه شرح آن را مبسوطاً ذكر كرديم.
مى‌فرمايد: «شما بهترين امتى بوديد كه به سود انسان‌ها آفريده شده‌اند (چه اين كه) امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و به خدا ايمان داريد» «كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ».
نكته جالب توجه اين كه در اين آيه مسلمانان به عنوان بهترين «امتى»