مفهومش اين نيست كه آنها در مقام و مرتبه از هر جهت برابر و مساويند، بلكه در عين معاشرت با يكديگر، هر كدام سهم خاصى (طبق مقام خود) از مواهب و الطاف خداوند دارند، همان طور كه فى المثل درختان، گل‌ها و گياهانِ يك باغ در عين اين كه گرد هم هستند و از نور آفتاب و باران بهره مى‌برند، بهره‌هاى آنها همانند ارزش‌هاى آنها يكسان نيست.
***
سپس در آيه بعد، براى بيان اهميت اين امتياز بزرگ (همنشينى با برگزيدگان) مى‌فرمايد: «اين موهبتى است از ناحيه خدا، و او از حال بندگان و نيات و شايستگى‌هاى آنها آگاه است» «ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ عَليماً».
البته «ذلِكَ» كه اسم اشاره بعيد است، در اين گونه موارد براى اهميت و علوّ مقام به كار مى‌رود.
***
و ما هم از آيه فوق الهام گرفته و مى‌گوئيم:
سپاس پروردگار را كه با آن همه عوائقى كه در راه انجام كارهاى مثبت وجود دارد، به فضل الهى جلد سوم تفسير نمونه در اينجا به طرز شايسته‌اى پايان يافت: ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهَ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ عَلِيْماً!
بار الها! نيات ما را پاك و اعمال ما را پرثمر و خالص براى ذات پاكت گردان.
آمِيْنَ يا رَبَّ العالَمِيْنَ‌

پايان جلد سوم تفسير نمونه «١»