٤- «صالحان» و افراد شايسته و برجسته‌اى كه با انجام كارهاى مثبت، سازنده و مفيد و پيروى از اوامر انبياء به مقامات برجسته‌اى نائل شده‌اند (وَ الصَّالِحينَ).
و به همين جهت، در روايات ما «صالحين» به ياران برگزيده ائمه تفسير شده است، و اين نيز همانند آنچه درباره «صديقين» گذشت، از قبيل بيان فرد شاخص است.
نكته‌اى كه يادآورى آن در اينجا لازم مى‌باشد، اين است كه: ذكر اين مراحل چهارگانه ممكن است اشاره به اين معنى باشد كه براى ساختن يك جامعه انسانى سالم و شايسته، نخست بايد رهبران به حق و انبياء وارد ميدان شوند، به دنبال آنها مبلغان صديق كه قول و عمل آنها با يكديگر هماهنگ است و اهداف آنها را در همه جا پخش كنند.
آن گاه به دنبال اين دوران سازندگى فكرى، جمعى در برابر عناصر آلوده و آنهائى كه موانع راه حقند، بايستند و قربانى دهند و شهيد گردند و محصول اين كوشش‌ها و تلاش‌ها به وجود آمدن «صالحان» و «اجتماعى پاك و شايسته» است.
روشن است صالحان نيز براى روشن نگاه داشتن مشعل حق نسبت به نسل‌هاى آينده، همين وظائف سه‌گانه را انجام خواهند داد، رهبرى مى‌كنند، تبليغ مى‌نمايند، و قربانى مى‌دهند.
ضمناً از آيات فوق، اين حقيقت به روشنى استفاده مى‌شود كه: موضوع معاشران خوب و همنشين‌هاى با ارزش به قدرى اهميت دارد كه حتى در عالم آخرت براى تكميل نعمت‌هاى بهشتى اين نعمت بزرگ به «مطيعان» ارزانى مى‌گردد، و آنها علاوه بر همه افتخارات، همنشينانى همچون پيامبران، صديقان و شهيدان و صالحان خواهند داشت.
شايد نياز به تذكر نداشته باشد كه: معاشرت مطيعان با اين طوائف چهارگانه