در بعضى از تفاسير اسلامى شأن نزول‌هاى ديگرى ذكر شده، كه كم و بيش با شأن نزول فوق شباهت دارد (تفسير تبيان، و طبرسى، و المنار).
تفسير:
تسليم در برابر حق
گرچه شأن نزول خاصى در بالا براى آيه فوق نقل شده، ولى همان طور كه بارها گفته‌ايم: شأن نزول‌هاى خاص هيچ گاه با عموميت مفهوم آيه منافات ندارد، و به همين دليل، اين آيه مى‌تواند مكمل بحث آيات قبل نيز بوده باشد.
در اين آيه، خداوند سوگند ياد كرده كه افراد، در صورتى ايمان واقعى خواهند داشت كه پيامبر صلى الله عليه و آله را در اختلافات خود به داورى بطلبند و به بيگانگان مراجعه ننمايند، مى‌فرمايد:
«به پروردگارت سوگند كه آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اين كه در اختلافات خود تو را داور قرار دهند» «فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ». «١»
سپس مى‌فرمايد: نه فقط به داورى را به نزد تو آورند، بلكه هنگامى كه تو در ميان آنها حكمى كردى، خواه به سود آنها باشد يا به زيان آنها، علاوه بر اين كه اعتراض نكنند، «بلكه از آنچه قضاوت كرده‌اى، در دل خود نيز احساس ناراحتى ننمايند و كاملًا تسليم باشند» «ثُمَّ لا يَجِدُوا في‌ أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْليماً».
گرچه ناراحتى درونى از قضاوت‌هائى كه احياناً به زيان انسان است، غالباً