ولى خداوند در آيه سوم، نقاب از چهره آنها كنار مى‌زند و اين گونه تظاهر دروغين را ابطال مى‌كند، مى‌فرمايد: «اينها كسانى هستند كه خداوند اسرار درون دل‌هاى آنها را مى‌داند» «أُولئِكَ الَّذينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما في‌ قُلُوبِهِمْ».
و در عين حال به پيامبر خود دستور مى‌دهد: «از مجازات آنها صرف نظر كن» «فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ».
لذا پيامبر صلى الله عليه و آله همواره با منافقان به خاطر اظهار اسلام، تا آنجا كه ممكن بود مدارا مى‌كرد؛ زيرا مأمور به ظاهر بود و جز در موارد استثنائى، آنها را مجازات نمى‌كرد، چه اين كه ظاهراً در صفوف مسلمانان بودند و ممكن بود مجازات آنها به يك نوع تصفيه حساب شخصى تفسير شود.
سپس دستور مى‌دهد: آنها را موعظه كن، اندرز ده و با بيانى رسا كه در دل و جان آنها نفوذ كند، نتائج اعمالشان را به آنها گوشزد كن» «وَ عِظْهُمْ وَ قُلْ لَهُمْ في‌ أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَليغاً».
***