جالب توجه اين كه: بعضى از دانشمندان معروف اهل تسنن از جمله مفسر معروف «فخر رازى» در آغاز سخنش در ذيل اين آيه، به اين حقيقت اعتراف كرده، مى‌گويد:
«كسى كه خدا اطاعت او را به طور قطع و بدون چون و چرا لازم بشمرد، حتماً بايد معصوم باشد؛ زيرا اگر معصوم از خطا نباشد، به هنگامى كه مرتكب اشتباهى مى‌شود، خداوند اطاعت او را لازم شمرده، و پيروى از او را در انجام خطا لازم دانسته، و اين خود يك نوع تضاد در حكم الهى ايجاد مى‌كند؛ چرا كه از يك طرف انجام آن عمل ممنوع است، و از طرف ديگر پيروى از «اولوا الامر» لازم است، و اين موجب اجتماع «امر» و «نهى» مى‌شود.
بنابراين، از يك طرف مى‌بينيم خداوند اطاعت فرمان اولوا الامر را بدون هيچ قيد و شرط لازم دانسته و از طرف ديگر اگر اولوا الامر معصوم از خطا نباشند، چنين فرمانى صحيح نيست، از اين مقدمه چنين استفاده مى‌كنيم كه اولوا الامر كه در آيه فوق به آنها اشاره شده، حتماً بايد معصوم بوده باشند». «١»
«فخر رازى» سپس چنين ادامه مى‌دهد: «اين معصوم يا مجموع امت است و يا بعضى از امت اسلام، احتمال دوم قابل قبول نيست؛ زيرا ما بايد اين بعض را بشناسيم و به او دسترسى داشته باشيم، در حالى كه چنين نيست و چون اين احتمال از بين برود، تنها احتمال اول باقى مى‌ماند كه معصوم مجموع اين امت است، و اين خود دليلى است بر اين كه اجماع و اتفاق امت حجت و قابل قبول است، و از دلائل معتبر محسوب مى‌شود». «٢»
همان طور كه ملاحظه مى‌شود «فخر رازى» با اين كه معروف به