در حكومت و قضاوت» است.
مى‌فرمايد: «خداوند نيز به شما فرمان داده به هنگامى كه ميان مردم قضاوت و حكومت مى‌كنيد، به عدالت حكم كنيد» «وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ».
سپس براى تأكيد اين دو فرمان مهم مى‌گويد: «خداوند پند و اندرزهاى خوبى بشما مى‌دهد» «إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ».
باز تأكيد مى‌كند و مى‌فرمايد: «در هر حال خدا مراقب اعمال شما است، هم سخنان شما را مى‌شنود و هم كارهاى شما را مى‌بيند» «إِنَّ اللَّهَ كانَ سَميعاً بَصيراً».
اين قانون نيز، يك قانون كلى و عمومى است و هر نوع داورى و حكومت را چه در امور بزرگ و چه در امور كوچك، شامل مى‌شود، تا آنجا كه در احاديث اسلامى مى‌خوانيم:
روزى دو كودك خردسال، هر كدام خطى نوشته بود، و براى داورى در ميان آنها و انتخاب بهترين خط به حضور امام حسن عليه السلام رسيدند، على عليه السلام كه ناظر اين صحنه بود، فوراً به فرزندش گفت:
يا بُنَىَّ أُنْظُرْ كَيْفَ تَحْكُمُ فَانَّ هذا حُكْمٌ وَ اللَّهُ سائِلُكَ عَنْهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ!: «فرزندم! درست دقت كن، چگونه داورى مى‌كنى؛ زيرا اين خود يك نوع قضاوت است و خداوند در روز قيامت درباره آن از تو سؤال مى‌كند»! «١»
اين دو قانون مهم اسلامى (حفظ امانت و عدالت در حكومت) زيربناى يك جامعه سالم انسانى است و هيچ جامعه‌اى خواه مادى يا الهى بدون اجراى اين دو اصل، سامان نمى‌يابد.
اصل اول مى‌گويد: اموال، ثروت‌ها، پست‌ها، مسئوليت‌ها، سرمايه‌هاى انسانى، فرهنگ‌ها و ميراث‌هاى تاريخى، همه امانت‌هاى الهى است كه به دست