بحث را تلاوت مى‌نمود: إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها ...». «١»- «٢»

تفسير:
دو قانون مهم اسلامى
آيه فوق، گرچه همانند بسيارى از آيات در مورد خاصى نازل شده، ولى بديهى است يك حكم عمومى و همگانى از آن استفاده مى‌شود، و صريحاً مى‌فرمايد: «خداوند به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به صاحبان آنها بدهيد» «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها».
روشن است امانت معنى وسيعى دارد و هر گونه سرمايه مادى و معنوى را شامل مى‌شود، و هر مسلمانى طبق صريح اين آيه وظيفه دارد در هيچ امانتى نسبت به هيچ كس (بدون استثناء) خيانت نكند، خواه صاحب امانت، مسلمان باشد يا غير مسلمان، و اين در واقع يكى از موادّ «اعلاميه حقوق بشر در اسلام» است كه تمام انسان‌ها در برابر آن يكسانند.
قابل توجه اين كه: در شأن نزول فوق، امانت تنها يك امانت مادى نبود و طرف آن هم يك نفر مشرك بود.
در قسمت دوم آيه، اشاره به دستور مهم ديگرى شده و آن مسأله «عدالت