مى‌كنيد». «١»
و در سوره «و العصر» مى‌فرمايد: «همه مردم در زيانند جز آنان كه ايمان و عمل صالح دارند و دعوت به حق و توصيه به صبر و استقامت مى‌كنند».
طبق اين آيات و مانند آنها اين دو وظيفه اختصاص به دسته معينى ندارد.
در پاسخ بايد گفت:
دقت در مجموع اين آيات، پاسخ سؤال را روشن مى‌سازد؛ زيرا از آنها چنين استفاده مى‌شود كه: «امر به معروف و نهى از منكر» دو مرحله دارد:
يكى «مرحله فردى» كه هر كس موظف است به تنهائى ناظر اعمال ديگران باشد.
و ديگرى «مرحله دسته جمعى» كه امتى موظفند براى پايان دادن به نابسامانى‌هاى اجتماع دست به دست هم بدهند و با يكديگر تشريك مساعى كنند.
قسمت اول وظيفه عموم مردم است، و چون جنبه فردى دارد، طبعاً شعاع آن محدود به توانائى فرد است.
اما قسمت دوم شكل واجب كفائى به خود مى‌گيرد و چون جنبه دسته جمعى دارد و شعاع قدرت آن وسيع، طبعاً از شئون حكومت اسلامى محسوب مى‌شود.
اين دو شكل از مبارزه با فساد و دعوت به سوى حق، از شاهكارهاى قوانين