كه منظور از «ناس» خاندان پيامبر عليهم السلام مى‌باشد.
از امام باقر عليه السلام در ذيل اين آيه چنين نقل شده است: «خداوند در خاندان ابراهيم، پيامبران، انبياء و پيشوايان قرار داد (سپس به يهود خطاب مى‌كند) چگونه حاضريد در برابر آن اعتراف كنيد، اما درباره آل محمّد صلى الله عليه و آله انكار مى‌نمائيد». «١»
و در روايت ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه از معنى اين آيه سؤال كردند، فرمود:
نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ: «يعنى مائيم كه مورد حسد دشمنان قرار گرفته‌ايم». «٢»
و در تفسير «درّ المنثور» از «ابن منذر»، و «طبرانى» از «ابن عباس»، نقل شده است كه درباره اين آيه مى‌گفت: «منظور از «ناس» در اين آيه مائيم، نه ديگران». «٣»
***
سپس در آخرين آيه مى‌فرمايد: جمعى از مردم آن زمان به كتاب آسمانى كه بر آل ابراهيم نازل شده بود ايمان آوردند و بعضى ديگر نه تنها ايمان نياوردند كه در راه پيشرفت آن ايجاد مانع كردند و شعله فروزان آتش دوزخ براى آنها كافى است» «فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ كَفى‌ بِجَهَنَّمَ سَعيراً».
همچنين كسانى كه به اين كتاب آسمانى كه بر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نازل گرديده