گذشته و امروز خود، شده‌اند.
***
نكته:
منظور از جبت و طاغوت
واژه «جِبْت» تنها در همين آيه از قرآن مجيد به كار رفته، اسم جامد است و هيچگونه مشتقاتى ندارد.
مى‌گويند: در اصل، يك لغت حبشى بوده كه به معنى «سحر»، يا «ساحر» و يا «شيطان» به كار مى‌رفته، سپس در لغت عرب وارد شده و به همين معنى يا به معنى بت و هر معبودى غير از خدا استعمال مى‌شود.
و گفته مى‌شود: در اصل «جبس» بوده و سپس «س» آن تبديل به «ت» شده است.
واژه «طاغوت» در هشت مورد از قرآن مجيد به كار رفته و همان طور كه در جلد دوم اين تفسير، ذيل آيه ٢٥٦ سوره «بقره» گفتيم، صيغه مبالغه «١» از ماده «طغيان» به معنى تعدى و تجاوز از حدّ و مرز است و به هر چيزى كه موجب تجاوز از حدّ شود (از جمله بت‌ها) گفته مى‌شود.
به همين جهت شيطان، بت، حاكم جبار و متكبر و هر معبودى غير از خدا و هر مسيرى كه به غير حق منتهى شود، طاغوت ناميده مى‌شود،- اين بود معنى دو واژه فوق به طور كلى-.
***