مى‌فرمايد: «خداوند هرگز شرك به خود را نمى‌بخشد، اما پائين‌تر از آن را براى هر كس بخواهد مى‌بخشد» «إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ».
چنان كه اشاره شد، ارتباط اين آيه با آيات سابق از اين نظر است كه يهود و نصارى هر يك به نوعى مشرك بودند، و قرآن به وسيله اين آيه، به آنها اعلام خطر مى‌كند كه اين عقيده را ترك گويند، كه گناهى است غير قابل بخشش.
سپس در پايان آيه دليل اين موضوع را بيان كرده، مى‌فرمايد: «كسى كه براى خدا شريكى قائل شود گناه بزرگى مرتكب شده است» «وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى‌ إِثْماً عَظيماً».»

اين آيه، از آياتى است كه افراد موحد را به لطف و رحمت پروردگار دلگرم مى‌سازد؛ زيرا خداوند- طبق اين آيه- امكان بخشش همه گناهان را غير از شرك، اعلام كرده است.
و طبق روايتى كه مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل كرده، اين آيه اميدبخش‌ترين آيات قرآن است، فرموده است: ما فِى الْقُرْآنِ آيَةٌ أَرْجى‌ عِنْدِى مِنْ هذِهِ الآيَةِ: «از نظر من در قرآن اميد بخش‌تر از اين آيه نيست». «٢»
و به گفته «ابن عباس»: «خداوند هشت آيه در سوره «نساء» نازل كرده (از جمله همين آيه) كه براى افراد اين امت بهتر است از آنچه خورشيد بر آن مى‌تابد». «٣»