٤٨ إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى‌ إِثْماً عَظيماً
ترجمه:
٤٨- خداوند (هرگز) شرك را نمى‌بخشد؛ و پائين‌تر از آن را براى هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌بخشد. و آن كس كه براى خدا، شريكى قرار دهد، گناه بزرگى مرتكب شده است.
شأن نزول:
در مورد اين آيه، شأن نزول‌هاى متعددى نقل شده است، از جمله:
از «كلبى» نقل شده كه اين درباره مشركين نازل گرديده، به اين بيان:
پس از شهادت «حمزه»- در نبرد احد- مشركان به وعده‌اى كه به «وحشى» در مورد قتل «حمزه» داده بودند، وفا نكردند.
«وحشى» خود و طرفدارانش پشيمان شدند، نامه‌اى به رسول خدا صلى الله عليه و آله نوشتند كه ما پشيمان شده‌ايم، ولى بر اساس آنچه شما در «مكّه» فرموده‌ايد- كه افراد مشرك گناهكار و ... در اسلام پذيرفته نمى‌شوند- خود را واجد ايمان آوردن نمى‌دانيم؛ چرا كه ما مرتكب همه اين گناهان شده‌ايم، در اينجا بود كه آيه «الَّا مَنْ تابَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً ...» نازل شد، «١» و رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها اعلام نمود.
آنها در پاسخ نوشتند: ما خوف آن را داريم كه نتوانيم عمل صالح انجام