١٠٤ وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
ترجمه:
١٠٤- بايد از ميان شما، جمعى دعوت به نيكى، و امر به معروف و نهى از منكر كنند! و آنها همان رستگارانند.
تفسير:
دعوت به حق و مبارزه با فساد
به دنبال آيات پيشين كه مسأله اخوت و اتحاد را توصيف مى‌كرد، در اين آيه به مسأله «امر به معروف» و «نهى از منكر» اشاره شده كه در حقيقت به منزله يك پوشش اجتماعى براى محافظت جمعيت است؛ زيرا اگر مسأله امر به معروف و نهى از منكر در ميان نباشد عوامل مختلفى كه دشمن بقاى «وحدت اجتماعى» هستند، همچون موريانه از درون، ريشه‌هاى اجتماع را مى‌خورند، و آن را از هم متلاشى مى‌سازند، بنابراين، حفظ وحدت اجتماعى بدون نظارت عمومى ممكن نيست!
در آيه فوق دستور داده شده همواره در ميان مسلمانان بايد امتى باشند كه اين دو وظيفه بزرگ اجتماعى را انجام دهند، مى‌فرمايد: «بايد از ميان شما جمعى باشند كه مردم را به نيكى دعوت مى‌كنند و امر به معروف مى‌نمايند و از بدى باز مى‌دارند» «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ».