اين تفسير با توجه به اين كه در جمله‌هاى سابق از همين آيه اشاره به حقوق خويشاوندان شده، بعيد به نظر مى‌رسد، بلكه منظور همان نزديكى مكانى است؛ زيرا همسايگان نزديك‌تر حقوق و احترام بيشترى دارند.
و يا اين كه منظور همسايگانى است كه از نظر مذهبى و دينى با انسان نزديك باشند.
٧- آن گاه درباره «همسايگان دور سفارش به نيكى مى‌نمايد» «وَ الْجارِ الْجُنُبِ».
منظور از آن، دورى مكانى است؛ زيرا طبق پاره‌اى از روايات تا چهل خانه از چهار طرف همسايه محسوب مى‌شوند «١» كه در شهرهاى كوچك تقريباً تمام شهر را در بر مى‌گيرد؛ چرا كه اگر خانه هر انسانى را مركز دايره‌اى فرض كنيم كه شعاع آن از هر طرف چهل خانه باشد، با يك محاسبه ساده درباره مساحت چنين دايره‌اى روشن مى‌شود كه مجموع خانه‌هاى اطراف آن را تقريباً پنج هزار خانه تشكيل مى‌دهد، كه مسلماً شهرهاى كوچك بيش از آن خانه ندارند.
جالب توجه اين كه: قرآن در آيه فوق، علاوه بر ذكر «همسايگان نزديك»، تصريح به حق «همسايگان دور» كرده است؛ زيرا كلمه همسايه، معمولًا مفهوم محدودى دارد، و تنها همسايگان نزديك را در برمى‌گيرد، لذا براى توجه دادن به وسعت مفهوم آن از نظر اسلام راهى جز اين نبوده كه نامى از همسايگان دور نيز صريحاً برده شود.
و نيز ممكن است مراد از همسايگان دور، همسايگان غير مسلمان باشد؛ زيرا حق جوار (همسايگى) در اسلام منحصر به همسايگان مسلمان نيست و غير