تمام افراد بشر به وجود آورده، پيوندهاى محكمترى در ميان واحدهاى كوچك‌تر و متشكل‌تر، به نام «فاميل» و «خانواده» به وجود آورد، تا در برابر مشكلات و حوادث، يكديگر را يارى دهند و از حقوق هم دفاع كنند.
٤- بعد از آن به حقوق «ايتام» اشاره كرده، و افراد با ايمان را توصيه به نيكى در حق آنها مى‌كند، مى‌فرمايد: «و به ايتام نيكى كنيد» «وَ الْيَتامى‌».
زيرا در هر اجتماعى بر اثر حوادث گوناگون، هميشه كودكان يتيمى وجود دارند كه فراموش كردن آنها نه فقط وضع آنان را به خطر مى‌افكند، كه وضع اجتماع را نيز به خطر مى‌اندازد، چون كودكان يتيم اگر بى‌سرپرست بمانند، يا به اندازه كافى از محبت اشباع نشوند، افرادى هرزه، خطرناك و جنايتكار بار مى‌آيند بنابراين نيكى در حق يتيمان هم نيكى به فرد است و هم نيكى به اجتماع!
٥- بعد از آن حقوق مستمندان را يادآورى مى‌كند، مى‌فرمايد: «به مستمندان احسان نمائيد» «وَ الْمَساكينِ».
زيرا در يك اجتماع سالم كه عدالت در آن برقرار است نيز، افرادى معلول، از كار افتاده و مانند آن وجود خواهند داشت كه فراموش كردن آنها بر خلاف تمام اصول انسانى است.
و اگر فقر و محروميت به خاطر انحراف از اصول عدالت اجتماعى دامنگير افراد سالم گردد، نيز بايد با آن به مبارزه برخاست.
٦- سپس توصيه به «نيكى در حق همسايگان نزديك مى‌كند» «وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى‌».
در اين كه منظور از همسايه نزديك چيست؟ مفسران احتمالات مختلفى داده‌اند:
بعضى معنى آن را همسايگانى كه جنبه خويشاوندى دارند، دانسته‌اند، ولى