٣٦ وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ بِذِي الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكينِ وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى‌ وَ الْجارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَ ابْنِ السَّبيلِ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالًا فَخُوراً
ترجمه:
٣٦- و خدا را بپرستيد؛ و هيچ چيز را همتاى او قرار ندهيد! و به پدر و مادر، نيكى كنيد؛ همچنين به خويشاوندان و يتيمان و مسكينان، و همسايه نزديك، و همسايه دور، و دوست و همنشين و واماندگان در سفر، و بردگانى كه مالك آنها هستيد؛ زيرا خداوند، كسى را كه متكبر و فخرفروش است، (و از اداى حقوق ديگران سر باز مى‌زند،) دوست نمى‌دارد.
تفسير:
ده دستور سازنده
در آيه فوق، به يك سلسله از حقوق اسلامى، اعم از حق خدا و حقوق بندگان و آداب معاشرت با مردم اشاره شده است، و روى هم رفته، ده دستور از آن استفاده مى‌شود:
١- نخست مردم را به عبادت و بندگى پروردگار و ترك شرك و بت‌پرستى- كه ريشه اصلى تمام برنامه‌هاى اسلامى است- دعوت مى‌كند، دعوت به توحيد و يگانه پرستى روح را پاك، نيت را خالص، اراده را قوى، و تصميم را براى انجام