كوچك و بزرگى را فروگذار نكرده، مگر اين كه به شماره در آورده است».
از تعبيرات فوق، به روشنى ثابت مى‌شود: گناهان بر دو دسته مشخص تقسيم مى‌شوند كه گاهى از آن دو به «كبيره» و «صغيره»، گاهى «كبيره» و «سيئه» و گاهى «كبيره» و «لمم» تعبير مى‌شود.
اكنون بايد ديد ضابطه و ميزان در تعيين صغيره و كبيره چيست؟
بعضى مى‌گويند: اين دو از امور نسبى هستند، يعنى به هنگام مقايسه كردن دو گناه با يكديگر آن يك كه اهميتش بيشتر است كبيره و آن كه كمتر است صغيره مى‌باشد، و بنابراين، هر گناهى نسبت به گناه بزرگ‌تر، صغيره، و نسبت به گناه كوچك‌تر، كبيره است. «١»
ولى روشن است: اين معنى به هيچ وجه با آيه فوق نمى‌سازد؛ زيرا آيه فوق اين دو دسته را از يكديگر جدا كرده، در برابر هم قرار داده است و پرهيز از يكى را موجب بخشودگى ديگرى مى‌شمارد (دقت كنيد).
ولى اگر به معنى لغوى «كبيره» بازگرديم، كبيره هر گناهى است كه از نظر اسلام بزرگ و پر اهميت است، و نشانه اهميت آن مى‌تواند اين باشد كه در قرآن مجيد، تنها به نهى از آن قناعت نشده، بلكه به دنبال آن تهديد به عذاب دوزخ گرديده است، مانند: قتل نفس، زنا، رباخوارى و امثال آنها، و لذا در روايات اهل بيت عليهم السلام مى‌خوانيم: الْكَبائِرُ الَّتِى أَوْجَبَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَيْهَا النَّارَ: «گناهان كبيره، گناهانى است كه خداوند مجازات آتش براى آنها مقرر داشته است». «٢»
مضمون اين حديث از امام باقر عليه السلام، امام صادق عليه السلام و امام على بن موسى