سپس مى‌گويد: غير از اين چند طايفه كه در اين آيه و آيات پيش گفته شد، مى‌توانيد با ساير زنان، ازدواج كنيد مشروط بر اين كه طبق قوانين اسلام باشد، توأم با عفت و پاكدامنى و دور از بى عفتى و ناپاكى صورت گيرد.
مى‌فرمايد: «اما زنان ديگر غير از اينها (كه گفته شد،) براى شما حلال است كه با اموال خود، آنان را اختيار كنيد، در حالى كه پاكدامن باشيد و از زنا، خوددارى كنيد» «وَ أُحِلَّ لَكُمْ ما وَراءَ ذلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِكُمْ مُحْصِنينَ غَيْرَ مُسافِحينَ».
بنابراين «مُحْصِنينَ» در آيه فوق كه اشاره به حال مردان است به معنى عفيفان و «غَيْرَ مُسافِحِيْنَ» تأكيد آن است؛ زيرا ماده «سفاح» (بر وزن كتاب) به معنى زنا مى‌باشد و در اصل از «سفح» به معنى ريزش آب و يا اعمال بيهوده و بى‌رويه گرفته شده است و چون قرآن، در اين گونه امور، هميشه از الفاظ كنائى استفاده مى‌كند آن را كنايه از آميزش نامشروع گرفته است.
جمله «أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِكُمْ» اشاره به اين است كه: رابطه زناشوئى يا بايد به- شكل ازدواج با پرداخت مهر باشد، و يا به شكل مالك شدن كنيز با پرداخت قيمت. «١»
ضمناً تعبير «غَيْرَ مُسافِحِيْنَ» در آيه فوق، شايد اشاره به اين حقيقت نيز باشد كه نبايد هدف شما در مسأله ازدواج، تنها هوسرانى و ارضاى غريزه جنسى باشد، بلكه اين امر حياتى براى هدف عاليترى مى‌باشد كه غريزه نيز در خدمت آن قرار گرفته، و آن بقاى نسل انسان و نيز حفظ او از آلودگى‌ها است.
در قسمت بعد، اشاره به مسأله ازدواج موقت و به اصطلاح «متعه» كرده،