«مُحْصَنات» جمع «مُحصَنة» از ماده «حصن» به معنى قلعه و دژ است، و به همين مناسبت به زنان شوهردار و همچنين زنان عفيف و پاكدامن كه از آميزش جنسى با ديگران خود را حفظ مى‌كنند و يا در تحت حمايت و سرپرستى مردان قرار دارند «محصَنة» گفته مى‌شود.
اين واژه گاهى به زنان آزاد در مقابل كنيزان نيز گفته شده؛ زيرا آزادى آنها در حقيقت به منزله حريمى است كه به دور آنها كشيده شده است و ديگرى حق نفوذ در حريم آنان بدون اجازه آنها را ندارد.
ولى روشن است: منظور از آن در آيه فوق، همان زنان شوهردار است.
اين حكم، اختصاصى به زنان مسلمان ندارد، بلكه زنان شوهردار از هر مذهب و ملتى، همين حكم را دارند، يعنى ازدواج با آنها ممنوع است.
تنها استثنائى كه به اين حكم خورده است، در مورد زنان غير مسلمانى است كه به اسارت مسلمانان در جنگ‌ها درمى‌آيند، اسلام اسارت آنها را به منزله «طلاق» از شوهران سابق تلقى كرده، و اجازه مى‌دهد بعد از تمام شدن عدءه آنها «١»
با آنان ازدواج كنند و يا همچون يك كنيز با آنان رفتار شود، لذا مى‌فرمايد: «مگر آنها را كه از راه اسارت مالك شده‌ايد» «إِلَّا ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ».
ولى اين استثناء، به اصطلاح، «استثناى منقطع» است، يعنى چنين زنان شوهردارى كه در اسارت مسلمانان قرار مى‌گيرند، رابطه آنها به مجرد اسارت، با شوهرانشان قطع خواهد شد، درست همانند زن غير مسلمانى كه با اسلام آوردن رابطه او با شوهر سابقش (در صورت ادامه كفر او) قطع مى‌گردد، و در رديف زنان بدون شوهر قرار خواهد گرفت.
از اينجا روشن مى‌شود: اسلام به هيچ وجه اجازه نداده است مسلمانان با