قرار گيرند، خداوندى كه از اسرار نهان و آشكار آنها آگاه است، غافل نخواهد بود، و مجازات او در انتظار شما است!
***
سپس روى سخن را به مسلمانان اغفال شده كرده، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر از جمعى از اهل كتاب (كه كارشان نفاق افكنى، شعله‌ور ساختن آتش كينه و عداوت در ميان شماست) اطاعت كنيد شما را پس از ايمان به كفر باز مى‌گردانند» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا فَريقاً مِنَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إيمانِكُمْ كافِرينَ».
به اين ترتيب، به آنها هشدار مى‌دهد كه اگر تحت تأثير سخنان مسموم دشمن واقع شوند، و به آنها اجازه دهند در ميان افرادشان نفوذ كنند، و به وسوسه‌هاى آنها ترتيب اثر دهند، چيزى نخواهد گذشت كه رشته ايمان را به كلى خواهند گسست و به سوى كفر بازمى‌گردند؛ زيرا دشمن، نخست مى‌كوشد آتش عداوت را در ميان آنها شعله‌ور سازد و آنها را به جان هم بيفكند و مسلماً به اين مقدار قناعت نخواهد كرد، و به وسوسه‌هاى خود همچنان ادامه خواهد داد تا به كلى آنها را از اسلام بيگانه سازد.
از آنچه گفته شد، روشن مى‌شود: منظور از بازگشت به كفر كه در آيه فوق به آن اشاره شده، «كفر حقيقى و بيگانگى مطلق» از اسلام است.
و نيز ممكن است: منظور از «كفر» همان عداوت‌ها و دشمنى‌هاى دوران جاهليت باشد، كه آن خود يكى از شعبه‌ها و نشانه‌هاى كفر محسوب مى‌شود، چه اين كه ايمان، سرچشمه محبت و برادرى است، و كفر سرچشمه پراكندگى و عداوت است.
***