تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٤
١٧ إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَريبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً
١٨ وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الآْنَ وَ لَا الَّذينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَليماً
ترجمه:
١٧- پذيرش توبه تنها از سوى خدا، تنها براى كسانى است كه كار بدى را از روى جهالت انجام مىدهند، سپس زود توبه مىكنند. خداوند، توبه چنين اشخاصى را مىپذيرد؛ و خدا دانا و حكيم است.
١٨- براى كسانى كه كارهاى بد را انجام مىدهند، و هنگامى كه مرگ يكى از آنها فرا مىرسد مىگويد: «الآن توبه كردم» توبه نيست؛ و نه براى كسانى كه در حال كفر از دنيا مىروند؛ اينها كسانى هستند كه عذاب دردناكى برايشان فراهم كردهايم.
تفسير:
شرائط پذيرش توبه
در آيه گذشته، مسأله سقوط حدّ و مجازات مرتكبين اعمال منافى عفت، در پرتو توبه، صريحاً بيان شد و در ذيل آن با جمله انَّ اللَّهَ كانَ تَوَّاباً رَحِيْماً: «خداوند توبه بندگان را بسيار مىپذيرد و نسبت به آنها رحيم است» اشاره به پذيرش توبه از طرف پروردگار نيز شده.