مهربان است» «فَإِنْ تابا وَ أَصْلَحا فَأَعْرِضُوا عَنْهُما إِنَّ اللَّهَ كانَ تَوَّاباً رَحيماً».
اين دستور، در حقيقت راه بازگشت را به روى اين گونه خطاكاران گشوده است كه در صورت توبه و اصلاح، جامعه اسلامى آنها را با آغوش باز مى‌پذيرد و به صورت يك عنصر طرد شده اجتماع نخواهند بود.
ولى البته (همان طور كه در كتب فقهى آمده) توبه در صورتى صحيح است كه قبل از ثبوت جرم در دادگاه اسلامى، و اقامه شهود، و صدور حكم دادگاه، انجام يافته باشد، و گر نه توبه‌اى كه بعد از صدور حكم باشد، هيچگونه تأثيرى نخواهد داشت.
از اين حكم، ضمناً استفاده مى‌شود: هرگز نبايد افرادى را كه توبه كرده‌اند در برابر گناهان سابق، مورد ملامت قرار داد، جائى كه حكم مجازات و حدّ شرعى، با توبه ساقط بشود، به طريق اولى‌ بايد مردم از گذشته آنها چشم بپوشند، همچنين كسانى كه اين حدّ درباره آنها جارى مى‌شود و بعد از آن توبه مى‌كنند، بايد مشمول گذشت مسلمانان بوده باشند.
***
روش سهل و ممتنع قوانين كيفرى اسلام
گاه و بى گاه به مناسبت‌هائى مى‌پرسند: چرا اسلام قوانين جزائى و كيفرى سخت و طاقت‌فرسائى مقرر نموده؟
مثلًا در برابر يك بار آلوده شدن به زناى محصنه در آغاز، مجازات حبس ابد، مقرر گرديد و سپس مجازات اعدام تعيين شد، آيا بهتر نبود مجازات‌هاى ملايم‌ترى در برابر اين گونه اعمال تعيين گردد تا تعادلى در ميان «جرم» و «كيفر» برقرار شده باشد؟!
ولى بايد توجه داشت قوانين كيفرى اسلام گرچه ظاهراً سخت و شديد